[FIC B2ST]What will i do? part.22

posted on 15 Oct 2011 00:39 by nimukii in fiction
What will i do? part.22
 
just  for you 
 
 

@B2stGK: ไม่ได้ซ้อมท่องบทนานเลยนะครับ^^ ฮ่า สนุกดีครับ แต่ว่า ก็รู้สึกกดดันอยู่ด้วย ฮิ จะตั้งใจซ้อมบทให้ดี เพราะงั้นช่วยรับชมกันอย่างสนุกด้วยนะครับทุกคน^^! คึคึคึ

@Joker891219: @B2stGK โอ้โอ้

 

เมื่อปลายนิ้วจดส่งข้อความรีพลายนั้นไปแล้วเจ้าตัวก็นั่งอมยิ้มเหลือบสายตามองคนที่นั่งท่องบทละครที่เตียง เม้มปากเม้มคออย่างลุ้นระทึกว่าคนที่ทวิตหาจะเห็นข้อความเมื่อไหร่....

ครั้งแรกเลยนะ ครั้งแรกที่เขารีพลายทวิตของกีกวัง ถ้าไม่นับครั้งแรกที่เขาโปรโมททวิตให้เจ้าหน้าหวานนั่น นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ไม่ไหวอะ แค่นี้เอง แต่มันก็...เขินนนน

แล้วช่วงนี้เขาเป็นอะไร...ทำไมไม่ว่าอะไรก็เขินไปซะหมด ผีผู้หญิงเข้าสิงหรือไง

“โอ้โอ้? อะไรครับฮยอง ผมนั่งอยู่ตรงนี้เอง” กีกวังว่าแลสายตามองคนที่นั่งอยู่ล้มตัวลงนอนคว่ำหน้า เพิ่งกลับมาจากข้างนอกไม่ใช่หรือไง...

จุนฮยองส่ายหน้า มุดหน้ากับหมอน เขาจะบ้าตาย แค่รีพลายทวิตของกีกวังเท่านั้นเอง...

“อวดมือถือใหม่เหรอ?” ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่ไม่ยอมเงยหน้าออกมาจากหมอนนอกจากการส่งมือถือเครื่องใหม่เอี่ยมที่เพิ่งไปถอยออกมา

เหมือนกันหรือเปล่าไม่รู้ รู้แต่ว่า... via Twitter for Android เหมือนกัน

กีกวังอมยิ้มกับท่าทางของผู้ชายหน้าตาไม่เข้ากับท่าทางที่ทำอยู่ แต่ไม่ได้พูดออกมาหรอกนะ ช่วงนี้จุนฮยองเลือดลมไม่ค่อยปรกติ เขาไม่มีแรงจะง้อหรอก

ส่วนไอ้คนที่อายหน้ามุดหมอนอยู่นั้น หดมือที่เอามือถือไปอวดมาเพ่งมองโดยผงกศีรษะขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะหน้าบึ้งเมื่อได้อ่านข้อความตอบกลับของกีกวัง

@B2stGK: @Joker891219 จุนซองงีซอง (จุนฮยอง) คึคึคึคึคึ นายไม่ได้มาทวิตนานเลยนะ โอโฮ่~~ คึคึคึ

 

“อะไรเนี่ย!”

“อะไรเหรอครับ?”

“ฉันต่างหากที่ถามว่าอะไร”

“ก็อะไรล่ะครับ”

“ก็นี่ไงมันอะไร”

“ก็แล้วมันอะไรล่ะครับฮยอง”

“จะเล่นมุกอะไรอีกแล้วใช่มั้ย”

“ไม่เล่นก็ได้ จูบกันดีกว่า”

กูยอมแพ้ครับ!

จบ!

จุนฮยองดันหน้าของกีกวังออกห่างส่งสายตาเคืองๆ ใส่ ไม่วายบ่นอุบอิบกับตัวเอง ค้อนลมค้อนฟ้าใส่พ่อตาหวานที่ยิ้มอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว แล้วถอยหนีไปนั่งที่เดิม...

แค่นี้?

เออ...กูชินก็ได้!

ว่าแต่...ไหนอะจูบ????

********ขอเพลียกับอิน้องปิ้นสามวิ********

“แค่ชื่อของฉันนายก็ไม่ทวิต” บ่นอุบอิบคนเดียวแต่ตั้งใจให้คนที่นั่งอยู่เตียงข้างๆ ได้ยิน ไม่พอมีเอื้อมมือไปจิ้มๆ แขนของพ่อตาหวานอีก...

คือ...สำหรับกีกวังน่ะนะ จุนฮยองอยากทำอะไรก็ไม่ว่าหรอก ถ้าหมอนั่นรู้จักพอดีซะบ้างน่ะนะ... ปีหน้าวันเกิดจนจุนฮยองถ้าไม่ลืมเขาจะซื้อกระจกให้หมอนี่ส่อง...จะได้รู้ว่าท่าทางของตัวเองน่ะ...

พอเถอะ...ปิดประเด็น!

“ผมอาย” ได้ยินอย่างนั้นจุนฮยองรีบผงกศีรษะขึ้นมาทันที หันมามองหน้าคนพูดด้วยสายตาระยิบระยับอย่างถูกใจ แต่พอได้สบตากับอีกฝ่ายแล้วก็เป็นอันเบ้หน้า

“ไอ้เด็กขี้โกหก”

“เปล่านะ โกหกน่ะต้องไม่พูดความจริงเลย”

“แล้วที่บอกว่าอายน่ะมันจริงตรงไหน หน้าตาระรื่น!” จุนฮยองต่อว่าแบบไม่รักษาหน้า ก็อย่างนี้แหละ เวลาไม่มีความผิดติดตัว หรือไม่งอนเกินงามน่ะนะ มีสติด่าชาวบ้านอย่างเต็มที่...

“จริงสิ...ผมอาย แต่แค่นิดเดียว...จริงๆ นะ” กีกวังว่าพร้อมกับยิ้มหวาน แต่จุนฮยองกลับ...

“ตุ้ย! ไม่เชื่อไอ้ยิ้มอย่างนี้ของนายแล้ว หลอกลวงประชาชน! หลอกลวงแฟนคลับ” ที่สำคัญ...มันหลอกกูมาตลอด! แต่กูก็โง่เชื่อทุกครั้งครับ!

“หยาบคายกับผมอีกแล้วนะจุนฮยอง”

“เออ...ชอบไม่ใช่เหรอเป็นเหตุผลแรกๆ ที่นายชอบฉันนี่” พ่อคนหยาบคายกล่าวอ้างไปถึงคำบอกของกีกวัง ก่อนจะยิ้มอย่างผู้ที่เหนือกว่าแต่...ก็แค่ไม่กี่วินาที...

กีกวังรี่ตามองสบตากับอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจอย่างถึงที่สุด...

ใช่แล้ว! กีกวังมันไว้ใจไม่ได้! มันเป็นพวกหน้าซื่อตาใสแต่ข้างในดาร์กแมน!

กูโดนแน่!

“ก็ใช่ครับ แต่เหตุผลข้อแรกสุดที่ทำให้ผมหลงจุนฮยองจนโงหัวไม่ขึ้นก็คือ... การได้ทำให้ไอ้ผู้ชายหยาบคายคนนี้ร้อง(คราง)จนไม่เป็นภาษา และผมอยากจะ...” ท้ายประโยคนั้นเป็นเสียงกระซิบเบาหวิวข้างหู มันเป็นข้อความที่...

กูขอฟังคนเดียวครับ ติดเซ็นเซอร์ และติดเรทสำหรับทุกเพศทุกวัย

ไม่อยากโดนแบน แต่อยากโดนอย่างที่กีกวังกระซิบ!

กรี๊ดดดดด...

“ไม่ต้องเลยว่ะ ฉันโกรธนายอยู่เนี่ย”

“เรื่อง?”

“ไม่ออกสื่อ...”

“ให้ผมจูบจุนฮยองกลางเวทีเลยมั้ยครับ?”

“ไอ้บ๊า! อย่าได้ทำอะไรบ้าๆ แบบนั้นนะ” จุนฮยองโวยวาย เพราะรู้ว่าถ้าท้า หมอนี่ทำแน่

“งั้นก็อย่ามาบ่นครับ อ่อ...อยากงอนอะไรก็ตามสบายนะครับฮยอง แต่ตอนนี้ผมต้องท่องบทไม่ว่างง้อ ไว้กลับจากนิวยอร์กผมค่อยง้อฮยองแล้วกัน” ว่าแล้วก็ก้มหน้าก้มตาสนใจบทที่ถืออยู่ ไม่อยากจะยอมรับ แต่ภาพมันฟ้อง...

อี กีกวังมันเลิกสนใจจุนฮยองไปโดยปริยาย....

งื้ออออ...

โมเม้นต์อวดมือถือใหม่จบแค่นี้ใช่มั้ย? ฮึกๆ

กูเจ็บปวดครับ!

ระหว่างที่จุนฮยองเจ็บปวด เหล่าสมาชิกคนอื่นๆ ที่กำลังสุมหัวกันที่ห้องนั่งเล่นอยู่นั้นต่างสมน้ำหน้าพ่อแร๊พเปอร์ไปตามๆ กัน... ไม่มีใครคิดจะเอ่ยเรื่องมือถือใหม่ของจุนฮยอง เหตุผลเพราะ

เมื่อวันก่อน....

@Joker891219: จะไอโฟนห้า หรือว่ากาแล็กซี่ดี โหวตๆๆ กึกึ

 

มันไม่ได้ทวิตเฉยๆ แต่เดือดร้อนสมาชิกคนอื่นๆ ด้วยที่ต้องมานั่งดูข้อมูลมือถือเพื่อโหวตเอาอันที่ดีที่สุด และพ่อประคุณก็นะ...

“อันไหนดีล่ะ”

“ไอโฟนห้า” ฮยอนซึงโหวต และมีดงอุนเป็นลูกคู่ ส่วนโยซอบที่นอนหันหัวมาทางปลายเตียงก็หันหน้าไปมองดูจุน ก่อนจะพยักเพยิดให้พ่อลีดเดอร์เป็นคนโหวต

“ฉันกับโยซอบโหวตกาแล็คซี่ ยืมใช้ด้วยนะ”

“สองเสียงเท่ากันอะ” จุนฮยองอุบอิบ เหลือบไปมองพ่อตาหวานที่เอาแต่นั่งเล่นเกมส์

“ไอโฟนห้าสิครับฮยอง...ล้ำดี” ดงอุนเอ่ย

“กาแล็กซี่สิ เล่นง่ายด้วย”

“ไอโฟนมันเล่นยากตรงไหน” ฮยอนซึงพูด ซึ่งทุกคนเกือบเห็นด้วย แต่ก็ไม่เห็นด้วยในคราวเดียวกัน

ก็อะไรที่สามารถทำให้ฮยอนซึงเข้าใจได้ง่ายๆ น่ะ มันน่ากลัวว่าจะเป็นของที่ชาวบ้านชาวเมืองไม่ค่อยอยากยุ่งน่ะสิแต่อีกมุมหนึ่งมันก็อาจจะง่ายจริงๆ ก็ได้นะ

จากนั้นก็เกิดการเถียงกันไปเถียงกันมา เพื่อหาข้อสรุปว่าอันไหนดีที่สุด แต่ละฝ่ายมีงัดข้อมูลแชร์ลิ้งค์กันสารพัด อาจจะถึงขั้นบรรลุเทคโนโลยีกันในวันนั้นก็เป็นได้...ถ้าไม่เพราะว่า...

“กีกวัง...นายโหวตอะไรอะ”ทุกคนเงียบทันทีเมื่อได้ยินจุนฮยองเอ่ยถามอย่างนั้นกับหนึ่งเสียงสุดท้ายที่เงียบมาตลอด(เพราะเล่นเกมส์อยู่) ลางบางอย่างมันลอยมาแต่ไกลว่า ไอ้ที่เถียงกันจนถึงขั้นจะฆ่ากันตายเนี่ย...มันเสียเปล่า...

กีกวังเงยหน้าขึ้นมามองจุนฮยองที่ยืนอยู่ปลายเตียง...ก่อนจะอมยิ้มนิดๆ

“เรื่องมือถือเหรอครับ” ยังดีที่พอจะฟังอยู่บ้างนะ

“ใช่...นายโหวตอะไรอะ” จุนฮยองว่า แต่ฮยอนซึงขัดออกมา

“ไอโฟนห้า”

“ใช่ครับกีกวังฮยอง ไอโฟนห้า” กีกวังชะเง้อไปมองฮยอนซึงกับดงอุน ก่อนจะหันไปมองโยซอบที่โชว์กาแลคซี่ในมือและพ่อลีดก็ชี้นิ้วสนับสนุน

“กาแลคซี่” จากนั้นกีกวังก็หันมายิ้มให้จุนฮยองแล้วก้มหน้าดูเกมส์ในมือถือในมือ

“เลือกยากนักก็เอาเหมือนผมก็ได้นี่ครับ ไม่ก็ไม่ต้องใช้” ทุกคนเงียบหันไปมองจุนฮยองเป็นตาเดียวก่อนจะขนลุกซู่เมื่ออิคนที่ทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนฉีกยิ้มหวาน(ไม่แคร์สายตาคนมองที่ไม่อยากจะมอง)

มันคิดว่าตัวเองคือ อี กีกวังหรือไง ถึงจะยิ้มได้ชนิดโลกตะลึง!

“อื้อ...งั้นเอาเหมือนนาย”

จบ!

ที่ทนลำบากเถียงกันมันมีประโยชน์อะไร?

เพื่อ?

“ถ้าจะจบแบบนี้จะมาโหวตหาหอกอะไร” ฮยอนซึงเอ่ยคำหยาบคายออกมา แต่ดูเหมือนตัวต้นเหตุจะไม่ได้รับรู้ เพราะมันพุ่งไปนั่งอยู่ข้างๆ (ผัว) กีกวังที่นั่งสนใจแต่เกมส์ในมือถือ...

“พี่ใจเย็นนะ” ดงอุนชโงกมาเอ่ยปลอบ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลเพราะ

“ฝากด้วยนะฮยอนซึง” โยซอบทำท่าแตะมือ

“ฉันจะไม่ห้ามเลย”ดูจุนเค้นเขี้ยวแล้วหันไปเอนตัวลงนอนหนุนหัวบนหลังของโยซอบบ้าง

“ไปพูซานขอให้มันได้อยู่ห้องเดียวกับฉัน พ่อจะละเมอไปเตะให้ตายคาเตียงเลย ต่อให้มันหนีไปห้องไหนก็จะละเมอตามไปกระทืบให้ตายแม่งไปเลย!”

ก็ถ้าจะทำถึงขั้นนั้น...เดินไปเอามีดมาเสียบพุงของอิคนเรื่องเยอะเลยดีกว่า...

ดงอุนเอื้อมมือลงมาเอานิ้วเขี่ยข้างแก้มของคนสวยขาโหดที่กำลังลุกขึ้นจะออกไปนั่งข้างนอก เพราะกลัวจะห้าม(ตีน)ไม่ไหว ก่อนมักเน่จะยิ้มเพราะเกรียนโหดหันมางับนิ้วของตัวเองเล่น

“จากนั้นพี่จะหนีไปกบดานที่ห้องนาย โอเค๊?”

“ตลอดอะ...ตลอด...วู้!” เป็นดูจุนที่พูดแล้วหัวเราะเมื่อหันไปสบตากับจอมเกรียนที่เพิ่งหยอดมักเน่ไป ทั้งคู่ยักคิ้วใส่กันอย่างรู้ทันล่ะ...

“ดงอุนนายระวังไว้ให้ดีเถอะ ฮยอนซึงฮยองทั้งร้ายทั้งเกรียน” โยซอบหันไปพูดใส่อย่างรู้ทัน แต่จางฮยอนซึงกลับยิ้ม

“For U” แล้วมันก็เดินออกจากห้องไปโดนมีดงอุนลงจากเตียงตามไปด้วย...

ว่าแต่...For u ใส่โยซอบเนี่ย มีใครรู้บ้าง...ว่า อะไร? ที่ For u?

****** เพราะความเกรียนของอิป๋า ทำให้ลืมอิป่วงป่วงและลูกชายไปชั่วขณะ*********

 

 

วันสองวัน(มั้ง) ต่อมา

เช้า(มั้ง)ก่อนเดินทางไปนิวยอร์ก

What will I do Sexy morning?

ต่อให้รักให้หลงขนาดไหน แต่บางครั้ง จุนฮยองก็ชักจะเหวี่ยงไอ้เด็กหน้าใสใจร้ายนี่จริงๆ จังๆ แล้วนะ...

โว๊ะ...อะไรวะ ฟ้าไม่ทันสางมันอีกละ...คนจะนอนว้อยยยยยยย

จุนฮยองหันมาชักสีหน้าขมวดคิ้วให้กับคนที่ตาไม่ลืมแต่ปากกลับอมยิ้มแถมมือไม้ดันซนเอาโล่ทองคำฝังเพชร  อะไรวะ...

“อะไรเล่า” จุนฮยองกระซิบถามเสียงห้วนบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าหงุดหงิดกับไอ้อาการปลุกชาวบ้านชาวช่องก่อนกำหนดแบบนี้ ที่สำคัญคือ...

มึงจะตื่นทำหอกอะไรแต่เช้า งานก็ใช่ว่าจะมีตอนนี้เมื่อไหร่ ทุกทีกว่าจะแงะออกจากที่นอนได้...อิลีดเดอร์แทบจะทรุดลงคำนับ

“..” ไม่มีคำตอบจากกีกวังที่ลืมตาขึ้นมาทำตาหวานใส่เขา...

ไม่ต้องเลยนะ ไม่ต้องเลย... โดนมาเยอะละกับไอ้ท่าทางแบบนี้...โดนมาเย๊อะ! แต่ไม่ชิน!

กีกวังขยับกายลุกขึ้น ชะเง้อมองฮยอนซึงที่นอนเลยร่างของคนรักไป ก่อนจะค่อยๆ ลงจากเตียง ไม่ลืมกระตุกแขนของจุนฮยองให้